program  galerie  jaZZ i okolice  edukacja  LOT  Opcje   o nas   sklep 
 LOT 2009  LOT 2008  lot 2007  LOT 2006  LOT 2005  LOT 2004  LOT 2003  LOT 2002  LOT 2001  LOT 2000  LOT 1999 
english version


Spektakle "Letniego Ogrodu Teatralnego" odbywały się w każdą sobotę lipca i sierpnia 1999 o godzinie 21.00.

Grupy zaproszone:

3 lipca 1999

GRUPA RAFAŁA KMITY (Kraków)
„Niech żyje śmierć”

Scenariusz i reżyseria : Rafał Kmita
Muzyka: Dariusz Sawicki

Parateatralne przedstawienie. Rafał Kmita wraz z grupą swoich wykonawców z charakterystyczną przekorą proponuje nam teatr: popularny i śmieszny, a zarazem mądry, refleksyjny, w znakomitym gatunku

www.kmita.art.pl


Grupa Rafa?a Kmity


10 lipca 1999

Teatr Montownia (Warszawa)
Śpiew nocy letniej

scenariusz - Maciej Wojtyszko i Teatr "Montownia"
reżyseria - Maciej Wojtyszko

Grupa młodych aktorów Teatru Powszechnego z Warszawy dzięki ogromnemu entuzjazmowi, imponującej sprawności aktorskiej i dobrym, zespołowo opracowanym pomysłem artystycznym przebojem zdobyła polskie sceny teatralne. Jednym z hitów Teatru Montownia jest spektakl "Śpiew nocy letniej" oparty na tekstach z wybranych dramatów Williama Szekspira.

www.montownia.art.pl


Teatr Montownia


17 lipca 1999

Teatr Cinema (Michałowice)
„Cabaret Olbrzymów. Wieczór II: Tatiana”

scenariusz i reżyseria: Zbigniew Szumski
scenografia: Zbigniew Szumski

Teatr realizuje spektakle autorskie, które mają być odpowiedzią na zunifikowaną twórczość z kręgu masowego widowiska. Tatiana to jeden z cyklu wieczorów kabaretowych z Teatrem Cinema z okazji 10-lecia jego istnienia.

Kabaret Olbrzymów nie jest i nie ma być estradowy. Nie oferuje zabawy lekkiej, łatwej i przyjemnej. Teatr Cinema programy swe kieruje do widzów wymagających. Takich, którzy są otwarci na absurdalny humor i współistnienie na scenie i sacrum, i profanum. Wieczorów Kabaretu Olbrzymów od 1996 roku powstało pięć -" Kairo", "Tatiana", "Lekkie czasy ciężkich chorób", "Wątpienie rzeźnika" oraz "Toasty i wznoszenia.

www.teatrcinema.pl

 


Teatr Cinema


24 lipca 1999

TEATR BIAŁY CLOWN (Kraków)
„Corrida”

Scenariusz : Nikolai Wiepriew i Iryna Apanasyeva

Spektakl ten jest podobny do snu, w którym podążamy za przygodami postaci Torreadora. To karuzela życiowych sytuacji mówiąca o miłości, zazdrości, nienawiści i kompromisie, które powstają pomiędzy nimi. Pod koniec spektaklu postacie przenoszą się " w niebiosa ", gdzie zostają ukarane za czyny popełnione na ziemi. Temat znanego widowiska został tu wykorzystany do pokazania walki pomiędzy kobieta a mężczyzną, walki, jaką toczymy codziennie w teatrze życia. . W spektaklu wykorzystane są elementy pantomimy, tańca, teatru lalek, formy teatru komicznego, teatru "dell arte"



31 lipca 1999

POLISH SZEKSPIR COMPANY (Warszawa)
„Dzieła wszystkie Szekspira.
W nieco innej skróconej wersji”

Scenariusz: Adam Long, Daniel Singer i Jesse Winfield
Reżyseria: Włodzimierz Kaczkowski
Scenografia: Tomasz Larek
Muzyka: Tomasz Łuc


Walka o władzę w kronikach królewskich przełożona na emocje piłkarskich mistrzostw świata, tragedia Otella odśpiewana w rytmie rap, a Makbeta po góralsku to tylko nieliczne wyjątki ze spektaklu. Całość to swoisty festiwal komedii i dramatów Szekspira przerywany śmiechem i brawami publiczności. ...żywiołem tego spektaklu jest zabawa, która nigdy nie przekracza granic dobrego smaku, a dzięki temperamentowi i talentom improwizacyjnym wykonawców ma urok świeżości..."

Jacek Wierzbicki
"Gazeta Wyborcza"

www.uwm.edu.pl



Polish Szekspir Company


7 sierpnia 1999

TEATR KOREZ (Katowice)
E. Redliński: "Konopielka"

scenariusz i reżyseria: Maciej Ferlak
scenografia i kostiumy: Grażyna Ehrlich
muzyka: Jerzy Milian

Rozpisana na pięcioro aktorów narracja Kaziuka pulsuje zmiennością nastrojów, tryska humorem, ale też prowokuje do refleksji. Jest siermiężnie i ludowo, ale przede wszystkim śmiesznie, choć i nostalgicznie. „Konopielka” to kolejny udany spektakl Korezu. Udany, bo przemyślany, inteligentny i wystrzegający się wulgarności, choć nie pozbawiony mocnych akcentów: słownych i aktorskich.(...) To rzadki przypadek, by nikt z wykonawców przedstawienia nie wychodził przed pozostałych. Może inaczej: tu nikt nie musi wychodzić przed orkiestrę, każdy ma bowiem swoje pięć minut. Zagrane na piątkę.

Henryka Wach-Malicka
„Dziennik Zachodni"

www.korez.art.pl



14 sierpnia 1999

TEATR Wi Fi Fi  (Częstochowa)
"Fin de siecle"

Teatr przygotowuje spektakle z pogranicza happeningu, pantomimy i kabaretu, które dotyczą najczęściej spraw uniwersalnych: porozumienia między ludźmi czy zakłamań w życiu. Jest to rzecz o oddawaniu czci bóstwom miernych idei. To zarazem nowa jakość w dokonaniach teatru. Spektakl na ciekawą scenografię i takież kostiumy.



21 sierpnia 1999

TEATR 3/4 ZUSNO (Bielsko – Biała)
„Metamorfozy”

Scenariusz i reżyseria - Krzysztof Rau
Choreografia - Tadeusz Wiśniewski
Muzyka - Robert Łuczak
Współpraca choreograficzna - Darek Jakubaszek

Oprócz aktorów główną rolę w spektaklu odgrywają płótna. Białe skrawki materiału przekształcają się z radośnie fruwających ptaków w rozjuszone koguty, syczące węże. Bardzo ważną rolę w przedstawieniu odgrywa muzyka, która pomaga w rozszyfrowaniu kolejnych wcieleń aktorów i płócien.
Stać się kim innym, zmienić skórę. To doświadczenie fascynuje ludzkość od dawna. Motyw cudownej przemiany ludzi w zwierzęta, rośliny, gwiazdy lub inne elementy przyrody nieożywionej wykorzystywano w sztuce wielokrotnie. Sprawdzić, co sprawia, że ptak jest ptakiem, a człowiek – człowiekiem.

www.teatry.art.pl/!Rozmowy/krau.htm


Teatr 3/4 Zusno


28 sierpnia 1999

BIAŁOSTOCKI TEATR LALEK (Białystok)
„Niech żyje Punch”

scenariusz: Włodzimierz Fełenczak
reżyseria: Włodzimierz Fełenczak i Wojciech Szelachowski
scenografia: Wiesław Jurkowski
muzyka: Jerzy Derfel
aranżacja: Marek Kulikowski

Spektakl powstał na podstawie anonimowego angielskiego tekstu komediowego "Punch i Judy" i piosenek z "Opery żebraczej" Johna Graya. Punch to uosobienie zła: bezkompromisowo okrutny, wyzuty z wszelkich skrupułów, niszczy wszystko, co stoi mu na drodze. Czy siedemnastowieczna historia "urodzonego mordercy" straciła coś ze swej aktualności ? Na przedstawieniu śmiejemy się, jednak jest to śmiech podszyty strachem, przed trudnymi odpowiedziami na pytania o granice dobra i zła...
Tytułowy bohater spektaklu jest postacią wywodzącą się z włoskiej commedii dell'arte. Podobnie jak inne postacie commedii dell'arte reprezentuje on pewien określony typ - jest wulgarny i przebiegły, bywa okrutny, ale jego postępowanie uderza w świat obłudy i konwenansów, w świat, którym rządzą pieniądze i... kobiety. Bunt Puncha wymierzony jest więc przeciwko wszelkim stanom oraz instytucjom życia społecznego - rodzinie (zabija żonę i własne dziecko), z jego rąk giną także stróżowie prawa (policjant, sędzia i kat), nie oszczędza także lekarza, żebraka i sąsiada - filistra.

www.btl.bialystok.pl


Bia?ostocki Teatr Lalek

copyright GCK 2005, koncepcja i kod -.mik.thesign.!., tresć i kolor - promocja GCK


newsletter